Polifonía[editar]Toda la música eur

Polifonía[editar]
Toda la música europea conservada anterior al siglo IX es monódica. A partir de ese siglo va a recogerse en los manuscritos un nuevo procedimiento de composición: la polifonía. Mientras que la monodia continuará practicándose aún durante siglos y con excelentes resultados artísticos, la polifonía emprenderá un desarrollo acelerado en que los hallazgos se van sucediendo unos a otros, perfeccionándose a cada generación de músicos.

La polifonía es el arte de combinar sonidos y melodías distintas y simultáneas. Los ejemplos de polifonía del siglo IX son llamados el organum. Al principio la polifonía se producía automáticamente cuando cantaban juntos hombres y mujeres: se produce una melodía formada por una voz grave y otra aguda a distancia de una octava. Inmediatamente se superó el simple paralelismo, haciendo corresponder con cada nota de la melodía original otras distintas, a veces por movimientos paralelos y otras por movimientos contrarios. Ese procedimiento se llamó también diafonía y discanto.

Las melodías que se tomaban para estas nuevas experimentaciones eran de carácter litúrgico, extraídas comúnmente de los tropos por ser estos inventados de nueva creación no pertenecientes al repertorio gregoriano antiguo, más severo en su interpretación, para la que la iglesia no admitía la práctica polifónica aunque, cada vez más, esta iba ganando terreno.

A pesar del enorme avance que esta manera de hacer música significa, el organum en sus formas más simples que hemos mencionado, una quedándose anticuado y otra evoluciona hacia un estilo más libre.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Polifonía[editar]Toda la música europea conservada anterior al siglo IX es monódica. A partir de ese siglo va a recogerse en los manuscritos un nuevo procedimiento de composición: la polifonía. Mientras que la monodia continuará practicándose aún durante siglos y con excelentes resultados artísticos, la polifonía emprenderá un desarrollo acelerado en que los hallazgos se van sucediendo unos a otros, perfeccionándose a cada generación de músicos.La polifonía es el arte de combinar sonidos y melodías distintas y simultáneas. Los ejemplos de polifonía del siglo IX son llamados el organum. Al principio la polifonía se producía automáticamente cuando cantaban juntos hombres y mujeres: se produce una melodía formada por una voz grave y otra aguda a distancia de una octava. Inmediatamente se superó el simple paralelismo, haciendo corresponder con cada nota de la melodía original otras distintas, a veces por movimientos paralelos y otras por movimientos contrarios. Ese procedimiento se llamó también diafonía y discanto.Las melodías que se tomaban para estas nuevas experimentaciones eran de carácter litúrgico, extraídas comúnmente de los tropos por ser estos inventados de nueva creación no pertenecientes al repertorio gregoriano antiguo, más severo en su interpretación, para la que la iglesia no admitía la práctica polifónica aunque, cada vez más, esta iba ganando terreno.แม้ มีความคืบหน้าอย่างมาก วิธีนี้ทำเพลงหมายความ ว่า organum ในรูปแบบง่ายที่เราได้กล่าวถึง หนึ่งกำลังล้าสมัย และการพัฒนาอื่น ๆ เป็นฟรีสไตล์มากขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พฤกษ์ [แก้ไข]
ทั้งหมดเพลงยุโรปเก็บรักษาไว้ก่อนที่จะ ศตวรรษที่สิบเก้าเป็นเหมือน จากศตวรรษที่ว่ามันจะ ถูก เก็บรวบรวมไว้ในต้นฉบับวิธีนวนิยายขององค์ประกอบ: พฤกษ์ ในขณะที่ยังคง monodia ปฏิบัติกันมานานหลายศตวรรษและผลงานศิลปะที่ยอดเยี่ยมพฤกษ์ดำเนินการเร่งว่าการค้นพบการพัฒนาที่จะเกิดขึ้นแต่ละอื่น ๆ สมบูรณ์แบบรุ่นของนักดนตรีทุกคน. พฤกษ์เป็นศิลปะของการรวมเสียงและท่วงทำนองที่แตกต่างกัน และพร้อมกัน ตัวอย่างของพฤกษ์ศตวรรษที่สิบเก้าจะเรียกว่า organum ที่พฤกษ์แรกที่ผลิตโดยอัตโนมัติเมื่อ พวกเขา ร้องเพลงด้วยกันชายและหญิง: ทำนองเพลงที่เกิดขึ้นจากเสียงลึกและระยะเฉียบพลันอื่น ๆ ของแปดเกิดขึ้น ทันทีขนานง่ายเกินกว่าที่จับคู่กับจดบันทึกทำนองเดิมของแต่ละคนที่แตกต่างกันบางครั้งการเคลื่อนไหวคู่ขนานและอื่น ๆ โดยการเคลื่อนไหวตรงข้าม ขั้นตอนนี้จะเรียกว่า Crosstalk และร้องเพลง. ท่วงทำนองที่ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับการทดลองใหม่ ๆ เหล่านี้เป็นตัวละครพิธีกรรมสกัดทั่วไปจาก tropes เพราะเหล่านี้คิดค้นสร้างขึ้นใหม่ที่ไม่รุนแรงมากขึ้นเกรกอเรียนละครเก่าในการตีความของมัน คริสตจักรที่ไม่สนับสนุนการปฏิบัติโฟแม้ว่าพื้นดินมากขึ้นนี่คือการดึงดูด. แม้จะมีความคืบหน้าอย่างมากว่าวิธีการทำหมายถึงเพลงนี้ organum ในรูปแบบที่ง่ายที่สุดที่เราได้กล่าวถึงการเข้าพักที่ล้าสมัยและวิวัฒนาการอื่นลง สไตล์อิสระ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การมีหลายเสียง [ แก้ไข ]เพลงทั้งหมดของยุโรปไว้ก่อนศตวรรษที่ 9 เป็น monodic . จากศตวรรษนี้จะเป็นขั้นตอนใหม่ในต้นฉบับขององค์ประกอบ : และหลายเสียงโมโนโฟนี ยังคงมานานหลายศตวรรษและยังคงมีผล , ศิลปะที่ยอดเยี่ยมหลายเสียงเร่งการพัฒนาในผลที่เกิดขึ้นแต่ละอื่น ๆ , การปรับแต่งทุกรุ่นของนักดนตรีการมีหลายเสียงเป็นศิลปะของการรวมเสียงและท่วงทำนองที่แตกต่างกัน และพร้อมกัน ตัวอย่างของการมีหลายเสียงของศตวรรษที่ 9 เรียกว่า organum . ที่แรกที่ผลิตโดยอัตโนมัติ เมื่อหลายเสียงเขาร้องเพลงด้วยกันชายและหญิง : สร้างทำนอง เกิดจากเสียงลึกและระยะทางอีกคมของความถี่ ทันที เหนือกว่าความง่ายที่ตรงกับแต่ละโน้ตของเพลงแตกต่างกับต้นฉบับ อื่น ๆ , บางครั้งโดยการเคลื่อนไหวคู่ขนานอื่น และการเคลื่อนไหวของเคาน์เตอร์ ขั้นตอนนี้จะเรียกว่างานเขียนของฮารูกิ มูราคามิ และพูดยืดยาว .ทำนองที่ใช้ในการทดลองเหล่านี้ของตัวละคร liturgical เรียนอย่างของ tropes ทั่วไป เหล่านี้ถูกคิดค้นสร้างใหม่นอกบทเพลงเกรกอเรียนเก่า รุนแรงมากขึ้นในการตีความ ซึ่งโบสถ์ไม่สามารถปฏิบัติมีแต่มากขึ้นนี้ดึงดูดพื้นแม้จะมีความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ในการทำเพลงหมายความว่า organum ในรูปแบบง่ายที่สุดที่กล่าวถึงข้างต้น กลายเป็นล้าสมัย และค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นรูปแบบฟรีมากขึ้น